Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να γράψω ούτε 5 σειρές της προκοπής. Μου αρέσουν όμως υπερβολικά οι αστυνομικές ιστορίες, είτε πραγματεύονται τις περιπέτειες ενός αστυνομικού, είτε τα κατορθώματα ενός διάσημου και ευφάνταστου εγκληματία. Για αυτό το λόγο, θα προσπαθήσω να γράψω κάτι, που μάλλον θα θυμίσει άρθρο, για το πως γράφονται οι αστυνομικές ιστορίες. Πάμε λοιπόν...

Ξεκινώντας κανείς να γράψει μία αστυνομική ιστορία, πρέπει να έχει έναν ήρωα ο οποίος να θέλει να κρύψει ένα μυστικό. Όπως καταλαβαίνετε αυτό το μυστικό πρέπει να είναι κάποιας αξίας και γι’ αυτό το λόγο, θα πρέπει να παραμείνει μυστικό στους πολλούς. Οι λίγοι γνώστες αυτού, έχουν δει το φως το αληθινό και ξέρουν την αλήθεια.

Σημαντικό στοιχείο κάθε τέτοιας ιστορίας, είναι η στιγμή όπου θα έρθει η λύση της ιστορίας και το μυστικό θα γίνει γνωστό στον αναγνώστη. Γι’ αυτό το λόγο, το σκοτάδι που υπάρχει (γιατί πρέπει να υπάρχει), είναι τέτοιο ώστε να κάνει τη λύση να μοιάζει με αποκάλυψη. Στο σκοτάδι αυτό  καλό είναι να μπερδεύεται ο αναγνώστης, τόσο όσο να νιώσει ανακούφιση και έκπληξη με το φως που θα ρίξει ο ήρωας και  τη λύση που θα δώσει.

Απλότητα. Μία λέξη που τα λέει όλα. Το μυστικό είναι απλό, πολύ απλό. Η πολυπλοκότητα κάνει τη λύση πιο δύσκολη και μπερδεμένη. Τελειώνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης πρέπει να πει: Μα τόσο απλό ήταν; Γιατί σκεφτόμουνα κάτι δύσκολο και πολύπλοκο; Το μυστικό είναι κάτι το 100% συνηθισμένο και ταπεινό, αλλά ταυτόχρονα πολύ σημαντικό για τους ήρωες που το ψάχνουν και ικανό να τους αλλάξει τη ζωή ( π.χ. Στο βιβλίο: Το κρυστάλλινο πώμα του Μωρίς Λεμπλάν, με ήρωα τον Αρσέν Λουπέν, η λύση  είναι η spoiler alert, spoiler alert. Είδατε τόσο απλό ήταν).

Ο δράστης είναι μέσα από τα πρόσωπα που φαίνονται στην ιστορία. Δεν είναι κάποιος άσχετος  που έτυχε και είδε ή άκουσε κάτι και έσπευσε να το αξιοποιήσει. Πρέπει να έχει λόγο να βρίσκεται στη σκηνή με μία ιδιότητα που του δίνει το δικαίωμα να είναι πρώτο πλάνο.

Το μυστικό είναι συνήθως κάτι το απτό. Θα μπορούσε να είναι π.χ. ένας πίνακας ζωγραφικής που έχει ποτιστεί με δηλητήριο και από την έκθεση στις αναθυμιάσεις μπορεί να επέλθει ένας θάνατος. Το μυστικό εδώ είναι ένα κόσμημα, όλοι το ξέρουν όλοι το έχουν δει αλλά κανένας δεν μπορεί να το φανταστεί.

Η παραπλάνηση παίζει πολύ ιδιαίτερο ρόλο σε τέτοιες ιστορίες. Ας πούμε ότι ο παραπάνω πίνακας είναι ιδιαίτερης συναισθηματικής αξίας και ο κύριος που τον αγόρασε είναι πλούσιος και   αρκετά ηλικιωμένος. Το δέσιμο που έχει με τον πίνακα είναι από παλιά, αλλά αυτό θα το μάθουμε στο τέλος της ιστορίας. Ο θάνατος του κυρίου αυτού θα μπορούσε να θεωρηθεί δολοφονία για τη κληρονομιά, αλλά οι αναθυμιάσεις είναι πιο δυνατές από την ευαίσθητη κράση του και τις σωματικές του αντοχές. Ελπίζω να καταλάβατε τι εννοώ, γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να το πω με άλλα λόγια.

Τέλος, όλες οι κινήσεις των προσώπων που παίρνουν μέρος πρέπει να έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο και να οδηγούν άμεσα ή έμμεσα στη λύση του μυστηρίου. Αν εμφανίσεις έναν μεθυσμένο σ’ ένα κεντρικό δρόμο, θα πρέπει να τον δικαιολογήσεις κάποια στιγμή αργότερα. Γιατί ήταν εκεί; Τι έκανε εκεί; Ξέρω πολύ καλά τι είναι οι μεθυσμένοι αγαπητέ συγγραφέα, δεν είναι ανάγκη να μου το πεις. Δεν μπορώ να καταλάβω, ακόμα, τι θέλει να κάνει και τι ρόλο έχει στην ιστορία που διαβάζω. Περιμένω τις εξηγήσεις σου.

Αυτά είχα να πω, για τις αστυνομικές ιστορίες και τον τρόπο συγγραφής τους. Ελπίζω να βοήθησα κάπως. Αν κάποιος θελήσει να βασιστεί σε αυτά, θα ήθελα να διαβάσω το αποτέλεσμα.

Καλή συνέχεια και καλή τύχη.