Σε αυτό τον κόσμο έχουμε μια δυσκολία να είμαστε αυτοδύναμοι, ανεξάρτητοι και αυτάρκεις.  Νομίζω πως ο μόνος τρόπος να δεις σε τι βαθμό μπορείς να λειτουργήσεις μόνος σου είναι η απόσταση. Μένεις για λίγο μακριά για να καταλάβεις πόσο σε πιέζει αυτή η κατάσταση και πόσο αποζητάς την προηγούμενη.
Πιστεύω στην αυτοδυναμία γιατί έχουμε την ικανότητα μόνοι μας να βρίσκουμε διεξόδους και πηγές δύναμης που δεν αφορούν μεγέθη συμβατά. Και μόνο αυτός που έχει βρει τις προσωπικές του πηγές μπορεί να λειτουργήσει ισορροπημένα και ενισχυτικά.
Πιστεύω στην ανεξαρτησία γιατί οι σταθερές δεσμεύσεις με ανθρώπους και καταστάσεις οδηγούν σε γκρεμισμένες γέφυρες. Πρέπει να μπορείς να βασίζεις ακόμα και στον αέρα, να περπατήσεις πάνω από νερό, να αιωρηθείς ώστε να περάσεις απέναντι και να φτάσεις εκεί που στοχεύεις.
Πιστεύω στην αυτάρκεια γιατί ο εαυτός μας είναι το μόνο «Κέρας της Αμάλθειας». Όλα τα άλλα φτάνουν σ’ ένα τέλος, έχουν ένα συγκεκριμένο σκοπό και στόχο που δε συνάδει απαραίτητα με τους δικούς μας. Δεν μπορώ λοιπόν να περιμένω πλήρωση από κάτι άλλο πέραν του εαυτού μου.
Που το πάω... για να είσαι καλά χρειάζεσαι και τα τρία, για να πας ένα βήμα μπροστά χρειάζεσαι και τα τρία, για να μπορείς να λειτουργήσεις μέσα στο πλήθος χρειάζεσαι και τα τρία. Διαφορετικά φτάνεις να βρίσκεσαι εκτεθειμένος και είναι δική σου ευθύνη. Απλά πιστεύω πως όσα παθαίνεις τα προκαλείς μόνος σου. Απώλεια των τριών – Πτώχευση του Είναι.