Είμαστε η Φυλή Των Ελεγχόμενα Χρεοκοπημένων. Προσοχή! Όχι των ελεγχόμενα χρεοκοπούμενων, αλλά των ήδη χρεοκοπημένων. Είμαστε η φυλή που χαμογελάει μπροστά σε κάθε νέα νομοθετική καρμανιόλα που αφορά σε νέες φοροεισπρακτικές ρυθμίσεις. Χαμογελάει γιατί έχει ήδη πολλές κερδισμένες μάχες στο δυναμικό της και στο νεύμα μίας νέας πρόκλησης ανταποκρίνεται μ’ ένα χαμόγελο. Χαμογελάει γιατί ίσως να βαρέθηκε να δακρύζει.

Γεννηθήκαμε κάπου μεταξύ του 1975 και του 1985. Κάποιοι από εμάς πρόλαβαν ακόμη και τις ποδιές στο σχολείο! Όλοι πρόλαβαν τη γένεση της ιδιωτικής τηλεόρασης και τη φανφαρώδη υποδοχή και επιβολή της, κάποιοι θυμόμαστε τις καταλήψεις του 1991-1992, οι περισσότεροι χτυπήσαμε τις Martin’s μας σε κάποιο παγκάκι και φορέσαμε καρό πουκάμισο (κάποιοι πρόλαβαν να φορέσουν και strike μποτάκι), κάποιοι από εμάς σπούδασαν και κάποιοι όχι, ενώ κάποιοι αναφέρονται στη σημερινή ηλεκτρονική μουσική με τον όρο techno. Όταν κοιτάμε την συλλογή με τα cd μας σε κάποια αναγνωρίζουμε πόσα χαρτζιλίκια θυσιάσαμε και πόσες ημέρες ή και εβδομάδες χρειάστηκαν ώσπου να ανοίξουμε τελετουργικά τη ζελατίνα του νέου cd.

Στο σχολείο μπορεί να μην κάναμε παρέα μεταξύ μας ή απλά να κοιταζόμασταν  και να αναγνωρίζαμε τη διαφορετικότητα μας στη μάζα που επεδείκνυε τι μάρκα φόραγε και που έσκυβε το κεφάλι πάνω από ένα βιβλίο για να πάρει ένα αυτοκίνητο ως δώρο για τις πανελλήνιες και το εισιτήριο για άλλα τέσσερα ή πέντε χρόνια πλήρους γονικής επιχορήγησης. Το πολυαναμενόμενο Millenium μας βρήκε κάποιους με δικά τους λεφτά και κάποιους κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο μετρώντας χρόνια να ξεμπερδεύουν με το σχολείο και να βγάλουν δικά τους λεφτά.

Είμαστε η φυλή που στα 19-20 είχε τη δική της ταυτότητα αλλά έψαχνε να τη βρει. Είχε τα δικά της λεφτά και πλήθος εργατοωρών στην πλάτη της, είχε όρεξη να βγει αλλά δε μπορούσε. Οι εκτός φυλής ακολουθούσαν το ακαδημαϊκό ή το γονικό πρόγραμμα ή και τα δύο και εντός της φυλής είχαμε όλοι διαφορετικά ωράρια. Έτσι μέναμε σαν ελατήρια που αποθηκεύουν και αποθηκεύουν ενέργεια. Εκτός δουλειάς μας λένε ανώριμους ή παιδιά. Γιατί το ελατήριο απελευθερώνει ενέργεια όταν δε βρίσκεται υπό πίεση και η δική μας πίεση είναι ότι έχουμε δαπανήσει περισσότερες ώρες σοβαρότητας από τους συνομηλίκους μας. Εάν παιδικότητα είναι να πηδάς τα καγκελάκια του Αβραμόπουλου στην Πανεπιστημίου ενώ ακριβώς δίπλα σου έχει άνοιγμα, ναι είμαστε παιδιά! Εάν παιδικότητα είναι να μη μιλάς για την κρίση γιατί τα ακούς επί 8 ώρες κάθε ημέρα και τη δεδομένη στιγμή θέλεις να απολαύσεις τη γουλιά της μπύρας η οποία γουλιά ισούται με 10 λεπτά εργασίας, τότε ναι είμαστε παιδιά! Είμαστε η φυλή που αντιστέκεται στο να καταναλώσει όλη της την ενέργεια στη δουλειά. Ακόμη και αν δε μας έχει μείνει θα βρούμε! Είμαστε η φυλή που προέβλεψε την κρίση όταν πριν αρκετά χρόνια την πήραν τα σκάγια από την εξάτμιση κάποιου λεωφορείου και της ήρθε το όραμα της κρίσης.

Είμαστε η φυλή που εκτιμάει και τιμάει ένα άδειο παγκάκι στην Πειραϊκή, που απολαμβάνει την Πανσέληνο στην Πνύκα ή τον Άρειο Πάγο, που μοιράζεται ένα μπουκάλι κρασί στην παραλία, που έχει παρακολουθήσει τα καλύτερα lives στο Λόφο του Στρέφη και που γνωρίζει την ύπαρξη των μονοπατιών στα βουνά που αγκαλιάζουν την Αττική. Είμαστε η φυλή που το καλοκαίρι κοιμάται υπαίθρια με τον ήχο και την μυρωδιά της θάλασσας, το θρόισμα και τις σκιές των δέντρων και το κελάρυσμα του ποταμού. Είμαστε η φυλή που φεύγουμε και δεν αφήνουμε ίχνη της παρουσίας μας γιατί σεβόμαστε την φιλοξενία της φύσης. Είμαστε η φυλή που ακόμη και αν αισθανόμασταν γεμάτο το πορτοφόλι στην τσέπη μας θα επιλέγαμε αυτόν τον τρόπο ζωής.

Είμαστε η φυλή που με βάση τα δεδομένα σας έχουμε χρεοκοπήσει. Είμαστε αυτοί που ακούγαμε για το φιλότιμο και τις προδιαγραφές μας αλλά δε συζητάγαμε για τις ευθύνες μας εκτός δουλειάς. Είμαστε η φυλή που χάνεται από τους ανθρώπους που αγαπάει γιατί δεν έχει μονάδες να τους πάρει τηλέφωνο ή λεφτά να πάει για καφέ. Είμαστε αυτοί που αναρωτιέστε τι τα κάνουμε τα  λεφτά μας και γιατί κυκλοφορούμε με το ίδιο παντελόνι αλλά δεν αναρωτιέστε αν και πόσο συνδράμουμε στο πατρικό σπίτι ή στον τραπεζικό λογαριασμό του  σπιτονοικοκύρη. Είμαστε αυτοί που το βιογραφικό μας θυμίζει χαμαιλέοντα γιατί ποτέ δεν είχαμε τα χρήματα να σταματήσουμε από μία δουλειά να ψάξουμε μία άλλη. Γιατί ποτέ δε μπορούσαμε και δε θέλαμε να περιμένουμε την θέση του δημοσίου, γιατί κάποιες φορές κάναμε και δύο δουλειές παράλληλα, γιατί δε θέλαμε να θάψουμε έναν συνάδελφο και ας ξέραμε ότι αυτός μας έθαβε.

Είμαστε η φυλή που σας ακούει να κλαίγεστε ενώ στο καπάκι μας δείχνετε το νέο σας κινητό. Είμαστε η φυλή που τα εισοδήματα της είναι κατά πολύ χαμηλότερα από τα ήδη μειωμένα δικά σας. Είμαστε η φυλή που σας ακούει να μιλάτε για αλληλεγγύη και ευσυνειδησία την ώρα που μαθαίνετε στα παιδιά σας τη λαμογιά και πως να καρπωθούν οτιδήποτε από οπουδήποτε. Είμαστε η φυλή που διαχωρίσαμε από μικροί το πτυχίο από την καριέρα. Είμαστε η φυλή που σέβεται τον εργάτη γιατί δεν έχει  πρόβλημα να περάσει ή να ξαναπεράσει από αυτό το στάδιο και ας έχει  μεταπτυχιακό. Μας θλίβει η μιζέρια σας. Μας θλίβει ότι αυτά που θεωρούσατε ποταπά και αλήτικα τα κάνετε μόδα. Μας θλίβει να σας ακούμε στην παραλία στη μέση του πουθενά να απορρίπτετε γκόμενους γιατί δεν έχουν αμάξι και γκόμενες γιατί δεν έχουν πτυχίο! Μας θλίβει που πρέπει να μοιραστούμε μαζί σας τα βραχάκια στην Πνύκα! Μας θλίβει που η περιπτερίσια μπύρα από απόλαυση έγινε αναγκαιότητα…

Είμαστε η φυλή των ελεγχόμενα χρεοκοπημένων. Στεκόμαστε σε κάποιο ψηλό σημείο στην πόλη και χαμογελάμε. Βλέπουμε ένα-ένα τα φώτα της πόλης να σβήνουν και σκεφτόμαστε τι αγωνίες μπορεί να κρύβει κάθε φως που κλείνει. Κοιτάμε τη Βουλή φωτισμένη και χαμογελάμε. Είμαστε η φυλή που πάντα έχανε. Είμαστε η φυλή που από την κρίση σας χάνουμε ελάχιστα πράγματα γιατί δεν είχαμε ποτέ πολλά. Είμαστε η φυλή που όταν ακούσει ξανά το «Δυστυχώς κύριοι επτωχεύσαμε» θα γελάσει….είμαστε η φυλή που έχει ήδη πτωχεύσει.


Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Γιάννη Αγγελάκα για την έμπνευση της εικόνας του χαμόγελου μπροστά στην καρμανιόλα.