Κάθε νέο πρωινό  προσθέτει αφαιρέσεις στο υπόλοιπο της ζωής.
Σειροδετήσεις  από μικρές ασήμαντες υποχρεώσεις
κι οι αλλότριες ευθύνες,
δεσμοφύλακες μεγάλων αποφάσεων.
Κάθε νέο πρωινό αφυπνίζεται ο ύπνος των επιβεβλημένων χρεών,
το τίμημα του “ανήκειν”.
Αγνοούμε ή δήθεν εξορίζουμε το μετρήσιμο του σύντομου χρόνου μας,
επιλέγουμε την αποχή
απ’ την πραγματική “εθελουσία” μας.
Κάθε νέο πρωινό  ανοίγουμε τα βλέφαρα
σφραγίζοντας ερμητικά τα παράθυρα της ψυχής μας.