Έφτασε η εποχή των σύννεφων
Τα γκρίζα μαλλιά του Θεού πέφτουν βαριά
Μπλεγμένα με τις λευκές χλαίνες των αγγέλων του.
Συμμαζεύει το σπίτι του
Τ άστρα καθαρίζει από κωφές ελπίδες
Τα κελιά της ανάκρισης αδειάζει
Για την επόμενη σειρά εφέδρων ψυχών.
Τα εργαστήρια πυρετωδώς ετοιμάζουν
Τα κόκκινα μήλα
Που θα πάρουν οι νέοι ως την πολύτιμη σοφία.

Το λείο δέρμα σου διαβάζω τότε
Για να συναντήσω το ανθρώπινο μέλλον
το αστόχαστο να δαμάσω ταξίδι
και να μείνω στον μικρόκοσμο
πέρα από το όπιο της σιωπής και μέσα
απ’ τη φωνή των πράσινων φύλλων
που ποτίζουμε καθημερινά,
τα μικρά ανεκτίμητα τιμήματα